Follow Us @soratemplates

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Συνέντευξη με την συγγραφέα κυρία Καίτη Οικονόμου

6:29 μ.μ. 0 Comments
Είμαι σίγουρη πως έχετε διαβάσει πολλά μυθιστορήματά της, και σίγουρα έχετε κάποια από αυτά, εάν όχι όλα, στην βιβλιοθήκη σας. Η κυρία Καίτη Οικονόμου μας πρόσφερε μία συνέντευξη, την ευχαριστούμε πολύ και παρουσιάζουμε ένα από τα τελευταία της βιβλία.

Αυτό που είχε η Άννα με τον Φάνη ήταν μοναδικό κι ανεπανάληπτο – έρωτας μαζί και πόλεμος, ευτυχία και απόγνωση, ζωή και θάνατος. Ένας άπιαστος αντικατοπτρισμός, κάτι που το φαντασιωνόταν μόνο η ίδια. Γι’ αυτό χάθηκε τόσο εύκολα, επειδή δεν υπήρχε…
Η Άννα ερωτεύτηκε τον Φάνη από την πρώτη στιγμή. Ψηλός, αδύνατος, μυστηριώδης, γοητευτικός, χαρισματικός. Δεν υπολόγισε κοινωνικές διαφορές, δεν άκουσε τις φωνές των γύρω της που τη συμβούλευαν ότι είναι επικίνδυνος, αυτοκαταστροφικός. Άκουγε μόνο την καρδιά της και το πλήρωσε ακριβά. Γιατί ο Φάνης, έρμαιο των παθών του, όσο κι αν προσπάθησε να βρει απάγκιο στην αγκαλιά της, δεν τα κατάφερε. Και άγγιξε το θάνατο.
Ο έρωτας μπορεί να είναι φονιάς, μπορεί να είναι, όμως, και λυτρωτής. Αν είναι αληθινός, δε χάνεται ποτέ. Προδίδεται, κρύβεται, υποχωρεί, αλλά τελικά επιστρέφει φέρνοντας μαζί του τη σωτηρία και τη ζωή. Αυτό αποδεικνύει η ιστορία της Άννας και του Φάνη. 

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Η συνέντευξη:

Πως ξεκινήσατε την συγγραφική σας καριέρα;
Ξεκίνησα από τη μετάφραση, με την οποία ασχολήθηκα πάρα πολλά χρόνια, και κάποια στιγμή, με την πείρα που είχα αποκτήσει, αποφάσισα ν' ασχοληθώ και με τη συγγραφή.

Τι σας εμπνέει για να ξεκινήσετε ένα μυθιστόρημα;
Μια ιδέα που μου έρχεται ξαφνικά, μια εικόνα που βλέπω, μια σκέψη που γυροφέρνω στο μυαλό μου... και πολλά άλλα. Η έμπνευση δεν είναι κάτι στατικό, παίρνει πολλές μορφές.

Υπάρχει κάποιο που ίσως να έχετε αγαπήσει, ξεχωρίσει περισσότερο; Και γιατί;
Τα αγαπάω όλα, αν και το καθένα για διαφορετικούς λόγους.

Θα μας εμπιστευτείτε ένα από τα όνειρά σας;
Στη δύσκολη καμπή που βρίσκεται η χώρα μας, το όνειρό μου είναι να ξεπεραστεί η κρίση και να ζήσουν μια καλύτερη ζωή όλες οι ελληνικές οικογένειες. Και ειδικά οι νέοι.

Ο 'Έρωτας είναι Πόλεμος' όντως;
Όταν υπάρχουν μεγάλες δυσκολίες, ναι, μπορεί να εξελιχθεί σε πόλεμο.

Τι θα συμβουλεύατε όλους τους νέους που θέλουν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του συγγραφέα;
Να κυνηγήσουν το όνειρό τους και να διδαχτούν από την τεχνική καταξιωμένων συγγραφέων, Ελλήνων και ξένων.


Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

Της Κυρίας Μαίρης Λακουμέντα

4:20 μ.μ. 3 Comments
Καλημέρα φίλοι μου!

Ευχαριστώ όλους εσάς που με επισκεφτήκατε. Κάθε αρχή εμπεριέχει μια ελπίδα,
γι’ αυτό εύχομαι μια καλή αρχή για όλους μας!

Μπαίνουμε στη εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων και οι μέρες, μας καλούν
να δούμε με μια άλλη ματιά τη ζωή που κυλάει. Φέτος μέσα στη κρίση και στις
τόσες ανασφάλειες που μας διακατέχουν, η προσοχή μας πρέπει να στραφεί
πρώτα στον εαυτό μας, δίνοντας του την ευκαιρία να ονειρευτεί και να βγάλει
προς τα έξω τις επιθυμίες του. Ο τρόπος είναι να δούμε από μια άλλη οπτική
γωνία την πραγματικότητα. Αυτό γίνεται με το ασχοληθούμε λίγο με τις τέχνες. Ας πούμε ένα αντίο στη τηλεόραση και στην πλύση εγκεφάλου που μας κάνουν. Ένα βιβλίο π.χ. μπορεί να μας ταξιδέψει, να μας χαλαρώσει, να αποχτήσουμε μια απ’ ευθείας σχέση μαζί του, δημιουργώντας σκέψεις και όνειρα. Επίσης μπορούμε να δημιουργήσουμε ελπίδα και χαρά ουσιαστική χαρίζοντας το στους ανθρώπους που είναι γύρω μας. Έτσι δρώμενη από αυτή τη σκέψη αναφέρομαι σ’ ένα απόσπασμα του βιβλίου μου Ίσως ναι… ίσως όχι… με θέμα τα βιβλία.

…. Μ’ έπιασε από τους ώμους και μου είπε ότι ήθελε να μου δείξει τους φίλους
του. Προχωρήσαμε στο καθιστικό του πέτρινου σπιτιού. Σταθήκαμε στη φωτεινή
μεριά του δωματίου, ένα ρολόι βρισκόταν ακουμπισμένο στον λίγο ελεύθερο χώρο που άφηναν οι βιβλιοθήκες. Αυτές γέμιζαν τους γύρω τοίχους και στην απέναντι μεριά ένα καρυδένιο μικρό τραπέζι με μια καρέκλα από πίσω, γεμάτο και αυτό με ανοιχτά βιβλία, μολύβια , ξύστρες και χαρτιά σκόρπια.

« Τα βιβλία στο σπίτι μου», είπε με χαμόγελο ο Θοδωρής , « προελαύνουν σιωπηλά, αθώα, δεν μπορώ να τα αναχαιτίσω. Μάταια η Μήνα , η γυναίκα που κάνει τις δουλειές του σπιτιού, προσπαθεί να τα βάλει σε σειρά. Δεν θέλει να έχουν σκόνη, ακόμη και τα ψηλότερα ράφια».

« Τι τα θέλετε τόσα βιβλία κ. Θοδωρή;» τον ρώτησα.»

«Είναι πιο δύσκολο να ξεφορτωθείς ένα βιβλίο, παρά να το αποκτήσεις, φίλε
μου . Όσα βρίσκονται εδώ», σήκωσε το χέρι προς τα ράφια, «είναι μάρτυρες
ενός συμφωνητικού που υπέγραψα μαζί τους, και τα θεωρώ μέρος του εαυτού
μου. Μου αρέσει ως αναγνώστης να ταξιδεύω σ’ ένα τοπίο ήδη διαμορφωμένο
και άπειρο. Πέρα απ΄ όλα αυτά όμως, έχω πιάσει φιλία μαζί τους και πώς να τα
προδώσω τώρα; Μήπως και εσύ αναζητάς να βρεις καλούς φίλους και να μάθεις
αυτά που σου κρύβουν οι μεγάλοι; «Αυτοί είναι», πρόσθεσε δείχνοντας τους
τοίχους φορτωμένους με τους « φίλους», «που σου λένε ιστορίες, χωρίς παρακάλια και τσιριμόνιες».

«Εμένα, αυτό που μου αρέσει», του είπα, «είναι ένα βιβλίο που να έχει και λίγη
πλάκα, και όταν το τελειώνεις, να θέλεις να το ξαναδιαβάσεις. Και κάποια στιγμή θα ήθελα να προσπαθήσω να πιάσω γνωριμία με τον συγγραφέα και να του πω τη δική μου εκδοχή, σε σχέση με τη δική του».

Γέλασε και συνέχισε να μιλάει για τα βιβλία με τόση θέρμη και σαφήνεια. Στις
εκφράσεις έκανε να ξεπηδούν ζωντανά μπροστά στα μάτια σου, πρόσωπα, χώροι, γεγονότα. Χρωμάτιζε αυτά που έλεγε με το χρώμα των ζωηρών καστανών ματιών του. …..

Έτσι βλέπουν οι ήρωες του βιβλίου τη σχέση τους με τα βιβλία. Εσείς τι σχέση
έχετε με τα βιβλία; Και μη μου πείτε: Ίσως ναι… Ίσως όχι…

Μαίρη Λακουμέντα

-----------------------------

Μερικοί φίλοι ζήτησαν να μάθουν περισσότερα για μένα. Γεννήθηκα στην
Πάτρα. Μεγάλωσα και σπούδασα στον Πειραιά, τώρα μένω στην Αθήνα. Είμαι
παντρεμένη και έχω τρία παιδιά και δυο χαριτωμένες και πολυαγαπημένες εγγόνες.
Εργαζόμουν στο δημόσιο τομέα και τώρα είμαι λίγων μηνών συνταξιούχος με
όλα τα επακόλουθα. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω… Παρακολούθησα μαθήματα
δημιουργικής γραφής στο ΕΚΕΒΙ και στο Μεταίχμιο. Έχω γράψει διηγήματα «Ο
Αριστείδης του γραφείου», «Ο Αγώνας», « Avotre Sante», «Η γνωριμία», «Μια
συνηθισμένη ιστορία» και άλλα δημοσιευμένα σε εφημερίδες και περιοδικά.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Χριστουγεννιάτικα γλυκάκια...

11:39 π.μ. 3 Comments
Επειδή Χριστούγεννα χωρίς γλυκάκια δεν γίνεται, συγκεντρώσαμε μερικά που η αλήθεια είναι δεν θες να τα φας, είναι έργα τέχνης! Όμως, εάν αποφασίσετε τελικά να δοκιμάσετε, απλά δεν θα μείνει ψίχουλο!

Για ξεχωριστές βασιλόπιτες και γλυκάκια. Από την Sketiglyka.gr