Follow Us @soratemplates

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Γενέθλια ... 2η Ανάρτηση

5:46 μ.μ. 7 Comments
Και ναι, η ώρα για να κόψουμε την τούρτα είχε έρθει! Αν και την Παρασκευή 24 του μήνα είχαμε επίσημα γενέθλια, το Σάββατο 25 του μήνα κόψαμε την τούρτα. Παραβρέθηκαν οι γιαγιά και παππούς, μία φίλη τους μαζί με τους γονείς της. Λίγοι και καλοί. 

Τα παιδιά ξεφάντωσαν παίζοντας από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Οι "μεγάλοι" στο σαλόνι κουσκουσάρανε. Ήπιαμε λίγο κρασάκι, φάγαμε κοτόπουλο με πατάτες φούρνου και σαλατούλα και φυσικά μετά την τούρτα, από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς το οποίο είναι φοβερό!

Δεν κάναμε πολλά πολλά, ήμασταν στο τσακ να μην κάνουμε τίποτα, για πολλούς λόγους. Ευτυχώς κάποιοι φίλοι, ιντερνετικοί και μη, με βοήθησαν με ιδέες και μου ανέβασαν την διάθεση όσο γινόταν και έτσι κάναμε όπως κι όπως και αυτά τα γενέθλια. Ομολογώ πως έχουμε κάνει και καλύτερα γενέθλια, αλλά πάνω από όλα χαίρομαι που πάντα είναι κοντά μας οι φίλοι μας. 

Είχα σκοπό να κάνω χειροτεχνία με μικρά παιδικά καδράκια, αλλά λόγο ιώσεων δεν ήρθαν. Κάποια μπιχλιμπιδάκια θα λάμβανα αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβαν να έρθουν. Η διάθεση δεν ήταν στα ύψη. 

Από πολλές απόψεις δεν ήταν λοιπόν τα καλύτερα γενέθλια, για εμάς, τους μεγάλους... Για τα παιδιά όμως, που δεν θέλουν και πολλά πολλά, ήταν υπέροχα. Τι κι αν λείπανε μερικά μπαλόνια, ή χρωματιστά καπελάκια, ή όλα αυτά που κάνουν ένα πάρτυ πιο πάρτυ; Εκείνα με τα παιχνίδια τους και την φίλη τους πέρασαν υπέροχα. Κι αυτό ήταν το νόημα. Να περάσουν τα παιδάκια καλά! Και το πετύχαμε! 

Έως τα επόμενα γενέθλια... ;-)

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Η πρόταση γάμου μου!

10:03 μ.μ. 2 Comments

Σήμερα για κάποιο λόγο, μυστήριο για εμένα, ήθελα να γράψω για την πρόταση γάμου που μου έκανε το άντρας μου. Είμαστε μαζί κοντά 9 χρόνια, τα τελευταία 5 όμως παντρεμένοι. Στην διάρκεια των 4 ετών που ήμασταν ελεύθεροι μου είχε κάνει προτάσεις γάμου 3 φορές. Κάθε φορά κατά την διάρκεια ενός δείπνου σε εστιατόριο, πολύ ρομαντικά! Άλλη φορά στην παραλία! Πάντα με την συνοδεία ενός δαχτυλιδιού! Πάντα με μία υπόσχεση και μία ελπίδα για να πω το 'ναι'. 

Αλλά... τον παίδεψα για να είμαι ειλικρινής! Ώσπου η σχέση ωρίμασε, όπως λέω. Ετοιμαζόμασταν για το γάμο με την έννοια ότι μαζεύαμε χρήματα. Η κορούλα μου όμως, η οποία έχει γενέθλια σήμερα, μας πρόλαβε! Έναν Ιούνιο. Χάρηκα πάρα πολύ, το ίδιο και ο άντρας μου. Το νοιώσαμε ότι ήταν ότι πιο φυσικό θα μπορούσε να έρθει κι ας μην συζούσαμε καν! Έτσι, μέσα σε 2-3 μήνες όλα είχαν ετοιμαστεί για τον γάμο. Νυφικό-τραπέζι-εκκλησία-κουστούμι, τα πάντα! 

Ένα απόγευμα όμως, κι ενώ καθόμασταν στο καναπέ, του είπα "δεν μου έχεις κάνει επίσημη πρόταση γάμου όμως!"... πάντα στην πλάκα! Δεν το εννοούσα σας το ορκίζομαι! Λέω αλήθεια καλέ! Εκείνος όμως, το πήρε στα σοβαρά!

Τι είχε σκεφτεί το μυαλουδάκι του; Να σας πω κάτι εδώ. Ο άντρας μου ενεργεί αυθόρμητα. Έβλεπε στην τηλεόραση λοιπόν το "Πάμε Πακέτο" και πήρε τηλέφωνο για να ζητήσει από την εκπομπή να μας φιλοξενήσει και να μου κάνει πρόταση γάμου στον αέρα!! Ναι, ναι μου έκανε πρόταση γάμου στην τηλεόραση, μπροστά από χιλιάδες θεατές!! 

Δεν μπορώ να σας περιγράψω το πως ένοιωσα. Η αλήθεια είναι ότι δεν καταλάβαινα τι γινόταν! Μου ήρθε ουρανοκατέβατο! Το πιστεύεται ότι μία φορά το είδα μαγνητοσκοπημένο; Η συγκίνηση στα ύψη. Σημειωτέον... κι οι γονείς μου ήταν εκεί, οι οποίοι ξέρανε κι αυτοί το τι και το πως. Η μόνη που δεν ήξερε τι θα της ερχόταν ήμουν εγώ! 

Απίστευτη εμπειρία και ξεχωριστή πρόταση γάμου που θα την θυμόμαστε για πάντα. Οποιαδήποτε πρόταση γάμου κι αν μου έκανε, οποιοδήποτε τρόπο κι αν διάλεγε πάλι το ίδιο θα έλεγα. Γιατί ξέρω ότι ο άντρας μου είναι ξεχωριστός για εμένα. Οπότε, ποτέ δεν με κάνει να βαριέμαι δίπλα του. Αυτό από μόνο του λέει πολλά :-)

Για κάθε έναν νομίζω, η πρόταση γάμου ήταν κάτι ξεχωριστό. Έχω ακούσει για ανθρώπους που δεν πιστεύουν στον ρομαντισμό, πράγμα που δεν το καταλαβαίνω πως γίνεται, αλλά και πάλι έχουν για εκείνους ξεχωριστές προτάσεις γάμου. Είναι μία ιδιαίτερη στιγμή, πως να το κάνουμε; Στην δική μας περίπτωση, απλά το μοιραστήκαμε με χιλιάδες τηλεθεατές! Ακόμη και σήμερα, μετά από 5 έτη, συναντώ ανθρώπους στον δρόμο που τους φαίνομαι γνωστή από κάπου (;)!

Η δική σας πρόταση γάμου, πως έγινε; Θέλετε να την μοιραστείτε; Με έποιασε το ρομαντικό μου, τι να κάνω; Παρθενάκι στο ζώδιο... καταλαβαίνετε!

Δωράκι για την κουμπαρούλα μου.

8:43 μ.μ. 0 Comments
Σας είπα για την κουμπαρούλα μου που γέννησε την προηγούμενη Τετάρτη; Το πρώτο της παιδάκι, ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Λόγω κάποιων κολλημάτων υγείας (άτιμες ιώσεις, κρυώματα κλπ) δεν έχουμε δει ούτε την μανούλα ούτε το μωράκι. Όμως προννοήσαμε και παραγγείλαμε στην φίλη μας Ζωή ένα άλμπουμ μίνι για κοριτσάκι. Σας βάζω φωτογραφίες να το δείτε. Θα το παραλάβω την Τρίτη και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα το δώσω στην νέα μαμά μέσα στην εβδομάδα. 

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Γενέθλια... Ανάρτηση 1η

11:37 μ.μ. 3 Comments

Σε ακριβώς μισή ώρα, δηλαδή όταν αλλάξει η ημέρα, θα έχει γενέθλια η κορούλα μου. Γίνεται 5 ετών και πάει στα 6! Γιατί είπαμε μεγαλώνουν τόσο γρήγορα; Για να θυμηθώ... 

...για να έρθουν όλο και καλύτερες στιγμές στην ζωή τους.
...για να ζήσουν όλο και πιο πολλές εμπειρίες.
...για να γίνουν ολοκληρωμένα, ανεξάρτητα άτομα, ενεργά στην κοινωνία.
...για να ολοκληρωθεί ο κύκλος της ζωής, να γίνω κι εγώ γιαγιά.
...για να έχουμε σε πολλά χρόνια από τώρα υπέροχες αναμνήσεις από αυτά που ζούμε τώρα.

Θέλω να γεμίσω με τις δικές σου αναμνήσεις, δίπλα σε εμένα και τον μπαμπά σου και τον αδερφό σου. 
Θέλω να γίνεις ακόμη καλύτερη γιατί ξέρω ότι μπορείς.
Θέλω να καταφέρεις όλα αυτά που έχεις ονειρευτεί και όλα αυτά που θα ονειρευτείς.
Θέλω να καμαρώνεις για τον εαυτό σου για ότι κι αν κάνει, και τα σωστά και τα λάθη.
Θέλω να έρχεσαι και να μου μιλάς όπως τώρα.
Θέλω να με αγκαλιάζεις και να μου λες πως μ' αγαπάς όσο χρονών κι αν είσαι.

Πάνω από όλα θέλω να είσαι αυτή που θέλεις εσύ να είσαι αρκεί να είσαι ευτυχισμένη.

Χρόνια σου Πολλά Κοριτσάκι μου.



Υ.Γ. το γιατί λέω "ανάρτηση 1η" θα το μάθετε μετά τα γενέθλιά της, που επίσημα είναι αύριο, θα γιορταστούν όμως το Σάββατο, μαζί με την γιαγιά και τον παππού και λίγους φίλους
:-)

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

I love music... I love awards!

4:40 μ.μ. 3 Comments
Όχι καλέ δεν πήρα εγώ award για την μουσική μου. Η μόνη μουσική που κάνω είναι όταν τραγουδάω στο μπάνιο. Κι εκεί... δεν θέλετε να με ακούσετε! Award πήρα σήμερα από την γλυκήτατη Σοφία και το ιστολόγιό της Share Your Likes.

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το βραβειάκι! Με έκανες πολύ χαρούμενη σήμερα! :-)

"I love music and I love your blog!"
"Αγαπώ την μουσική και αγαπώ το ιστολόγιό σου!"

Μουσική δεν είναι μόνο οι στίχοι σε ένα τραγούδι, δεν είναι οι νότες σε μία μουσική, μπορεί να είναι ένα ποίημα ενός ερωτευμένου, η χροιά της φωνής ενός παιδιού που λέει σ' αγαπώ στην μαμά του, το θρόισμα των ξεραμένων φύλλων τον Φθινόπωρο, η τρικυμία της θάλασσας, η απόλυτη σιωπή. Η Μουσική είναι μία παγκόσμια γλώσσα. Ας την χρησιμοποιούμε για αισιόδοξες έννοιες.

Όπως ορίζουν οι κανόνες των ιστολογίων πρέπει κι εγώ να πω 5 αγαπημένα τραγούδια και να δώσω το βραβείο σε 5 αγαπημένα ιστολόγια. Δύσκολα τα πράγματα... πως να διαλέξω 5 μόνο αγαπημένα τραγούδια; Πάμε κι όπου βγει...

1. Σ' αγαπώ - Ρέμος, Πρωτοψάλτη
Το είχαμε χορέψει σαν νιόπαντρο ζευγάρι. Οι γιαγιά και παππούς μου το έχουν σαν "το τραγούδι τους". Αγαπημένο λοιπόν και πρώτο στην λίστα.

2. Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο - Πυξ Λαξ
Αγαπημένο συγκρότημα, έχω όλα τα cd σχεδόν, έχω παρεβρεθεί σε 2-3 συναυλίες. Δεν θα μπορούσε να λείπει από την λίστα μου.

3. Με λένε Πόπη - Νταλάρας, Bregovic
Ένα από τα καλύτερα, ίσως το μοναδικό, τραγούδι που εξυμνεί το όνομα Πόπη από το Καλλιόπη σαν την γιαγιά μου την Καλλιόπη!


4. Φίλα με ακόμη - Μουζουράκης
Ένα από τα πιο πρόσφατα τραγούδια με αισιόδοξους στίχους, χαρούμενος, κάθε φορά το σιγοτραγουδώ, μου αρέσει να το ακούω όταν οδηγώ!

5. Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας - Χάρις Αλεξίου
Αγαπημένο πολύ! Ελληνικό πολύ!

Αυτές ήταν οι μουσικές μου επιλογές, αυθόρμητες, γιατί εάν καθόμουν να σκεφτώ πιό περισσότερο και πιο λιγότερο μάλλον αυτή η ανάρτηση δεν θα γινόταν ποτέ!

Και στο διαταύτα... Το βραβείο αυτό θα παραλάβουν:

...κι επειδή δεν μπορώ να διαλέξω, όποιος περάσει από εδώ, του αρέσει το ιστολόγιό μου μπορεί να παραλάβει το βραβείο :-) 
Δεν πειράζει που ξέφυγα λίγο από τους κανόνες έτσι; 


Ονειρεύομαι...

3:45 μ.μ. 4 Comments
Με αφορμή το παρακάτω άρθρο...


...κάποιοι άνθρωποι έχουν κάνει πραγματικότητα τα όνειρα κάποιων άλλων. Έτσι και οι συγκεκριμένοι κάτοικοι στην Ολλανδία έχουν κάνει πραγματικότητα το όνειρο το δικό μου. Η πόλη τους δεν έχει καμία σχέση με τις πόλεις τις δικές μας, ούτε καν τα χωριά. Δεν υπάρχουν αυτοκίνητα. Όλα μοιάζουν τόσο "ονειρικά" και "γαλήνια". Είναι τόσο καλό για να είναι αληθινό; Θα ήθελα να το μάθω.

Ονειρεύομαι έναν τόπο όπου ο ένας θα είναι για τον άλλον. Το χρήμα να μην υπάρχει. Ανταλλαγές προϊόντων μόνο. Σου δίνω κρέας, μου δίνεις γιαούρτι. Ρεύμα δεν υπάρχει. Ξύλα μόνο και γεννήτριες με την δύναμη του αέρα και του νερού. Όλοι δουλεύουν. Στην θάλασσα, στα χωράφια, στα σπίτια. Τα παιδιά θα παίζουν όλα μαζί στην ύπαιθρο και θα μαθαίνουν γράμματα σε ένα σχολείο δίχως τάξεις. Ο ένας για τον άλλον. Είναι τόσο δύσκολο; 

Ναι για εμάς τους ανθρώπους, τους σύγχρονους ανθρώπους ακόμη είναι δύσκολο. Ονειρεύομαι ότι σε κάποια χρόνια από τώρα ίσως ο μελλοντικός σύγχρονος άνθρωπος δεν θα χαρακτηρίζεται από το κουστούμι του, το κινητό του ή το αυτοκίνητό του. Αλλά, από τα χέρια του, την ψυχή του, την καρδιά του.

Ονειρεύομαι...

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Κρατήστε τα όσο μπορείτε πιο πολύ στην αγκαλιά σας.

5:53 μ.μ. 1 Comments
Μ: "Μαμά, όταν μεγαλώσω θα κάνω μπάνιο μόνη μου. Θα σφουγγαρίζω μόνη μου. Θα πηγαίνω βόλτα μόνη μου."

Ε: "Με την μαμά δεν θα κάνεις τίποτα;"

Μ: "Θα πηγαίνω βόλτα μαζί σου, αλλά θα πηγαίνω και μόνη μου"


Μεγαλώνουν και θέλουν να μεγαλώσουν γρήγορα. Τα ίδια έλεγα κι εγώ στην μάνα μου. Μεγάλωσα. Τι κατάλαβα; Και ξαφνικά εγώ κατάλαβα ότι κάποια στιγμή δεν θα θέλουν τόσες αγκαλίτσες τα παιδάκια μου. Δεν θα θέλουν να κοιμούνται μαζί μας στο μεγάλο κρεβάτι. Δεν θα θέλουν να πηγαίνουμε όλοι μαζί βόλτα. 

Συμβουλή: Κρατήστε τα όσο μπορείτε πιο πολύ στην αγκαλιά σας. Αφήστε τα να κοιμηθούν όσο θέλουν στο μεγάλο κρεβάτι μαζί σας. Μια μέρα θα τα ζητάτε, αλλά θα έχουν μεγαλώσει!

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Μικρά και μεγάλα παιδικά κατορθώματα!

8:23 μ.μ. 0 Comments

Όλες οι μαμάδες περιμένουμε πως και πως για τις πρώτες στιγμές των παιδιών μας. Το πρώτο γελάκι, η πρώτη λεξούλα. Η κουμπαρούλα μου γέννησε το πρώτο της παιδάκι την Τετάρτη που πέρασε. Είναι πλέον επίσημα και στο club των μαμάδων. Ήδη έχει ξετρελαθεί και εκείνη και ο μπαμπάς με την κόρη! Και πως να μην έχουν ξετρελαθεί μιας και είναι μία κουκλίτσα! Αλήθεια, τόσο μικρά είναι α μωράκια; Γεννήθηκε 3300γρ, μια χαρά δηλαδή, αλλά μου φάνηκε τόσο μικρούλα! Έχουμε ξεφύγει από αυτές τις ηλικίες εμείς!

Κι εδώ είναι που θέλω να καταλήξω. Πως τα παιδάκια μεγαλώνουν πάρα πολύ γρήγορα. Επειδή εμείς οι μαμάδες τα βλέπουμε κάθε ημέρα ίσως να μην αντιλαμβανόμαστε πλήρως το πόσο γρήγορα αλλάζουν, αλλά κάποιος πιο έξω που τα βλέπει πιο σπάνια, καταλαβαίνει την διαφορά. Στις φωτογραφίες ή στα βίντεο που έχουμε εμείς οι μαμάδες και μπαμπάδες την τάση να τραβάμε συνέχεια για να μην χάσουμε στιγμή, βλέπουμε αργότερα την διαφορά. 

Αυτό που κάθε φορά με γεμίζει απεριόριστη χαρά είναι όταν το παιδάκι μου κάνει κάτι και το καταφέρνει! Η χαρά του δεν περιγράφεται! Νοιώθει τόση μεγάλη ικανοποίηση! Η πρώτη φορά που κατάφερε να βάλει τις κάλτσες του, τα παπούτσια του, να ντυθεί μόνο του, να μαζέψει τα παιχνίδια του, να βοηθήσει στην ετοιμασία του φαγητού. 

Πριν λίγο ο γιος μου κατάφερε και έβαλε μόνος του τις κάλτσες του! Χοροπήδαγε πάνω κάτω, φώναζε "ζήτω", "είμαι δυνατός", "μεγάλωσα, κοίτα μαμά, μεγάλωσα" και άλλα πολλά που μόνο περηφάνια με γεμίζουν. Δεν έκανε τίποτα σπουδαίο αλλά αυτό που κατάφερε κι έκανε, ενώ εχθές δεν μπορούσε, τον έκανε να νοιώθει εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Και αυτό φυσικά γεμίζει με απέραντη χαρά την μαμά!

Μικρά ή μεγάλα κατορθώματα βάζουν το λιθαράκι τους για να έχει ένα παιδί εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Κι εμείς, οι γονείς, θα πρέπει να τα ενθαρρύνουμε για να φτάσουν όσο πιο κοντά μπορούν στον στόχο τους. Και να μην το καταφέρουν όμως, η προσπάθεια μετράει, αρκεί να έχει γίνει με τα μέγιστα δυνατά.

Ποιο θα είναι το επόμενο κατόρθωμά του;

Λιμοντσέλο το παραδοσιακό!

6:13 μ.μ. 4 Comments

Έχει καταντήσει και το κάνω παράδοση κάθε χρόνο να φτιάχνω λιμοντσέλο! Από τότε που ανακάλυψα την παρακάτω συνταγή φτιάχνω και 1 και 2 και 3 μπουκάλια κάθε χρόνο τα οποία μοιράζονται σε συγγενείς και φίλους. Είναι πολύ εύκολη αλλά χρονοβόρα! Το μόνο που θα σας έλεγα είναι ότι αξίζει να το αφήσετε όσο λέει!

Σκουπίδια... Πολλά από αυτά χρήσιμα! Ανακύκλωση και Renovation!

4:59 μ.μ. 4 Comments
Η σκέψη του να ψάξω μέσα στα σκουπίδια μου φέρνει το λιγότερο αηδία! Πολλοί όμως συνάνθρωποί μας το έχουν κάνει επάγγελμα. Μαζεύουν ότι μπορείτε να φανταστείτε. Από χαρτικά, μεταλλικά και πλαστικά αντικείμενα προς ανακύκλωση, μέχρι έπιπλα! Πολλές φορές έχω αναφερθεί σε αυτό σε διάφορα άρθρα μου. Περισσότερο από όσο ποτέ όμως αυτήν την περίοδο όλο και περισσότεροι ψάχνουν στα σκουπίδια ακόμη και για φαγητό! Πρόσφατα είδα μία πολύ καλοστεκούμενη κυρία, με πολύ εντυπωσιακά ρούχα, να ψάχνει στα σκουπίδια δίπλα στο super market για φαγητό! Αλλά δεν θέλω να σταθώ σε αυτήν την περίπτωση. 

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Σου έστηλα Cardpostal :-)

9:46 μ.μ. 0 Comments

Πολλοί κάνουν συλλογή από παπούτσια, άλλοι από νομίσματα, άλλοι από χαρτόσημα, εγώ κάνω από cardpostal. Μου αρέσουν τόσο πολύ οι φωτογραφίες των τοπίων, των ανθρώπων που απεικονίζουν πολλές φορές. Μερικές φορές μάλιστα, νομίζεις ότι καταλαβαίνεις την νοοτροπία του κάθε τόπου, χώρας από μια εικόνα. Ορισμένες είναι τόσο ζωντανές που 'ταξιδεύεις' μέσα από αυτές.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Πετρούλες, βοτσαλάκια, κοχυλάκια.

6:24 μ.μ. 0 Comments

Από μικρό παιδί μαγευόμουν από την θάλασσα. Μου άρεσε αλλά παράλληλα την φοβόμουν! Άργησα να κάνω μπάνιο στην θάλασσα για αυτό τον λόγο. Όμως, μου άρεσε πάρα πολύ να παίζω στην παραλία με την άμμο, τα βότσαλα, τα κοχύλια! Όποτε βρίσκαμε μεγάλο κοχύλι το φέρναμε στο αυτί μας και ακούγαμε τα κύματα της θάλασσας. Μου φαινόταν μαγικό!

"ο Θεούλης έκανε κακιά την αλεπού";

12:24 π.μ. 0 Comments
Μ: "Μαμά γιατί ο Θεούλης έκανε την αλεπού κακιά;"
Ε: "δεν την έκανε ο Θεούλης κακιά την αλεπού, μόνη της έγινε"
Μ: "γιατί όμως;"
Ε: "γιατί δεν είχε κανέναν δίπλα της να της πει ότι δεν έπρεπε να το κάνει αυτό"


Ήταν ένας διάλογος που πήρε μέρος στο μπάνιο λίγο πριν λουστεί η κόρη μου. Συνήθως δεν μιλάμε για τον Θεό. Κακώς ή καλός δεν ξέρω. Γι' αυτό και ήταν περίεργο το ότι έκανε αυτή την πρόταση.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Handmade pizza

11:24 μ.μ. 0 Comments
Ο chef είχε κέφια αυτές τις ημέρες και μεγαλούργησε στην κουζίνα! Ένα από αυτά που έφτιαξε ήταν και η pizza! Παραθέτω αποδεικτικά στοιχεία, δηλαδή φωτογραφίες, παρακάτω...

Δυστυχώς μην με ρωτήσετε για την συνταγή. Επαγγελματικά μυστικά του chef που δεν μπορώ ούτε εγώ, σαν γυναίκα του, να του αποσπάσω! Τέτοια επιμονή βρε παιδί μου!

τα ζυμαράκια φουσκώνουν

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Τι γίνεται όταν 4 άνθρωποι + 1 σκύλος παίζουν ποδόσφαιρο στο σαλόνι;

3:18 μ.μ. 4 Comments

Ναι, αυτή ήταν η εικόνα πριν λίγο στο σαλόνι μας εάν μας έβλεπε κανείς. Και παρόλο που η ώρα ήταν κοινής ησυχίας, που τα ψυχολογικά είναι σκατά, κατά ένα μαγικό και περίεργο τρόπο τα γέλια των παιδιών και τα σχόλιά τους μας κάνουν να αναπτερώνουμε και να παίρνουμε δύναμη.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Εκδρομή στην Πάρνηθα!

5:03 μ.μ. 0 Comments
Είμαστε συνήθως απρόβλεπτοι για το που θα είμαστε την μια ημέρα και το που την άλλη. Προσωπικά μου αρέσει πολύ ο προγραμματισμός, αλλά με τον άντρα μου έμαθα να ξεφεύγω λίγο και να είμαι πιο χαλαρή. Το Σάββατο λοιπόν η ημέρα ήταν φανταστική, καμία σχέση με το σήμερα. Αποφασίσαμε μαζί με παρέα να πάμε Πάρνηθα για χιόνια! Ξεκινάμε λοιπόν! Σημειωτέον έχω ντύσει τα παιδιά με δύο παντελόνια, 3 μπλούζες συν μπουφάν και ζακέτα μαζί για παν ενδεχόμενο! Α! Και διπλές κάλτσες.

Καλή εβδομάδα με βραβειάκι!

1:07 μ.μ. 3 Comments
Η εβδομάδα δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα ιντερνετικά, όπως είπα και στην blogοφίλη μου Βικτώρια από το Mama from Greece, με ένα βραβειάκι, το οποίο είναι το πρώτο για το προσωπικό μου ιστολόγιο!

Δεν είναι πολύ όμορφο;

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Αγαπάμε την φύση.

7:12 μ.μ. 0 Comments
Είμαι σίγουρη ότι πολλοί από εμάς έχουμε μπει στον πειρασμό και έχουμε κόψει λουλουδάκια για να βάλουμε στο βάζο μας ή να φτιάξουμε στεφάνι ή απλά να τα χαρίσουμε σε αγαπημένο μας πρόσωπο. Είναι πολύ γλυκιά κίνηση και συγκινεί μικρούς και μεγάλους.