Header Ads




Δηλώνω Παιδί ετών 30!

Με αφορμή ενός σχολίου μιας γνωστής μου στο facebook, μου θύμισε μία φίλη μου. Μου είχε πει κάποτε να πετάξω τις πορσελάνινες κούκλες που είχα στο δωμάτιό μου γιατί ήταν παιδικές. Ήταν μια κοπέλα που είχε χάσει πρόσφατα ένα πολύ κοντινό της άνθρωπο και την δικαιολόγησα επειδή τότε της είχαν πέσει πολλές αρμοδιότητες και υποχρεώσεις. Όμως, έμεινε έτσι και αργότερα. Δηλαδή, άφησε το παιδί που είχε μέσα της να εξαφανιστεί.


Πολλοί άνθρωποι το κάνουν αυτό. Γιατί αναρωτιέμαι; Είναι τόσο κακό να είσαι παιδί ακόμη και στα 30 ή 40 ή 80; Η σοβαροφάνεια ποτέ δεν μου άρεσε. Ήθελα να κάνω και την πλάκα μου, και την χαζομάρα μου, και να κυλιστώ στο γρασίδι, να λερωθώ με λάσπη ή να χαζολογήσω. Το σπίτι μου αρέσει να είναι με παιχνίδια όχι μόνο στο δωμάτιο των παιδιών αλλά και στο σαλόνι. Εντάξει, κάτω από κάποιες προϋποθέσεις. Στα δωμάτιά τους κάνουν ότι θέλουν, δικά τους είναι. Πρόσφατα πήρα καινούρια κουρτίνα μπάνιου. Αντί να διαλέξω μία βαρετή κουρτίνα, επέλεξα μία με γήινα χρώματα και ζωάκια τις ζούγκλας απάνω. Ελεφαντάκια, λιοντάρια, καμηλοπάρδαλη, χελώνες. Όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για εμάς τους "μεγάλους" μου άρεσε αυτή η αλλαγή.

Γιατί να περιοριζόμαστε στο βαρετό, το μουντό; Ακόμη κι εμείς οι "μεγάλοι" έχουμε ένα παιδί μέσα μας. Αρκεί να το αφήσουμε ελεύθερο να εκφραστεί. Τι κι αν το παιδί που έχουμε μέσα μας είναι ετών 30 ή 40 ή 80; Πάντα υπάρχει χώρος για παιχνίδι. Εάν έχεις ξεχάσει το παιδί που έχεις μέσα σου, πως θα μπορέσεις να έχεις δικά σου παιδιά ευτυχισμένα; Δεν μπορείς να απαιτήσεις από ένα παιδί να έρθει στο δικό σου επίπεδο. Πρέπει εσύ να κατέβεις στο δικό του επίπεδο. Να παίξεις μαζί του και να ξανά ανακαλύψεις τον κόσμο με τα δικά του μάτια. Να ακολουθήσεις τα βήματά του. Εσύ σαν "μεγάλος" θα του δείξεις τον δρόμο, θα το κατευθύνεις και θα το βοηθάς. 

Έχω κυλιστεί στο πάτωμα με τα δυο μου παιδιά. Έχω γίνει κλόουν και έχω βαφτεί με τα δυο μου παιδιά. Έχω τρέξει, έχω γελάσει, έχω παιχνίδια στο δωμάτιό μου. Έχω παιδικές ζωγραφιές αντί για πίνακες γνωστών ζωγράφων. Οι τελευταίοι ανήκουν στις πινακοθήκες. Έχω παιδικά βιβλία μαζί με τα δικά μου "για μεγάλους" βιβλία.

Δηλώνω λοιπόν Παιδί ετών 30. Και σκοπεύω να παραμείνω παιδί.

"Εάν θέλεις να μάθεις ξανά τον κόσμο και εσένα τον ίδιο, κάνε ότι κάνει ένα παιδί."

5 σχόλια:

  1. Εδώ παιδάκι ετών 33
    Σήμερα μια μαθήτρια μου είπε "Κυρία δε σας έφερε λουλούδια σήμερα γιατί εσείς δεν είστε γυναίκα είστε κοριτσάκι"

    Χε χε χε
    Είμαι παιδί ακόμα και νιώθω πολύ όμορφα με αυτό.
    Είμαι παιδί και χοροπηδάω με τους μαθητές μου, παίζω "Περνά περνά η μέλισσα" χορεύω Χοκι πόκι στην αυλή, ντύνομαι μασκαράς και κάνω μάθημα έτσι....
    Δεν είμαι έτσι βέβαια μόνο στη δουλειά είμαι και στη ζωή μου...
    Λατρευω τις παιδικές ταινίες

    Και βλέπω πόσο το χαίρονται και οι μαθητές αυτό.
    Μια παλιά μου μαθήτρια ετών 16 πλεον ( την εκανα μαθημα πριν 8 χρονια) μου ειπε πως αυτο που δε θα ξεχασει ποτε απο μενα ειναι πως επαιζα, τραγουδαγα, ζωγράφιζα μαζι τους!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άννα είχα κι εγώ μία δασκάλα στο Δημοτικό με την οποία έχω κρατήσει επαφές μέχρι και τώρα. Αυτό που μου έχει μείνει από εκείνη και θέλησα να την βρω μετά από χρόνια, ήταν ότι την αισθανόμουν πολύ κοντά μας, σαν να ήταν ένα παιδί όπως εμείς, λίγο μεγαλύτερο. Χαίρομαι που συναντώ έστω και διαδικτυακά άλλη μία τέτοια δασκάλα! Έτσι να συνεχίσεις να είσαι όπως τώρα! Κι όπως έχω ακούσει από έναν φίλο "παιδαγωγός δεν γίνεσαι, γεννιέσαι"! Έτσι και "γονιός δεν γίνεσαι, γεννιέσαι"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παρούσα κι εγώ, χιχι! Εννοείται ότι "μένουμε πάντα παιδιά" όπως λέει και το τραγούδι! Παιδιά όμως όχι έφηβοι..λέω στον άντρα μου καμμιά φορά: Σαν 15 χρονών φέρεσαι! χαχαχα, ας μείνουμε στην παιδική ηλικία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πάντα είμαστε παιδιά και ειδικά όταν τα παιδιά μας είναι σε τόσο μικρές ηλικίες που στα πατώματα θα κυλιστούμε, κρυφτο θα παίξουμε και κυνηγητό! Είναι τόσο ωραία η παιδική ηλικία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ χαίρομαι που ήμαστε περισσότερα ενήλικα παιδιά από όσο ήθελα να πιστεύω! Εύγε κοριτσάρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Your comments make me smile :-)

Kalli Kent. Από το Blogger.