Header Ads




Το παιδί μου βρίζει!

Είμαι από τις μαμάδες που απαγορεύω να ακούω άσχημες λέξεις από τα παιδιά μου. Είμαι κάθετη σε αυτό και αδιαπραγμάτευτη! Δυστυχώς δεν είναι όλα τα παιδάκια έτσι. Σε παιδότοπους που πάμε ή σε φιλικά σπίτια πολλά παιδάκια έχουν πάρει τον αέρα και λένε ότι θέλουν όπου θέλουν όποτε θέλουν. Τα παιδάκια φυσικά δεν φταίνε. Οι γονείς από μικρή ηλικία, εκεί που ξεκινάνε και μιλάνε τα παιδάκια, αρχίζουν και λένε λόγια άσχημα για χαβαλέ στο παιδί. Το παιδί με την σειρά του θα το πει, μιας και στην αρχή παπαγαλίζει και αργότερα θα το λέει στον φίλο του, στον θείο του, στον μπαμπά του. Και όλοι γελάνε λες και είναι κάτι αστείο. 


Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι το παιδί μεγαλώνοντας δεν θα αντιλαμβάνεται το μέτρο, το όριο και το σεβασμό; Μετά αναρωτιούνται οι γονείς γιατί συμπεριφέρεται έτσι το παιδί τους. Από την στιγμή που από μικρό το μάθανε σε κακόγουστα αστεία και λέξεις μετά πώς θα το σταματήσουν;

Πικραίνομαι πολλές φορές γιατί μπαίνω στην μέση ανάμεσα στο παιδί και στην μάνα του και στο δικό μου. Το άλλο παιδάκι θα έχει πει ή θα έχει κάνει κάτι άσχημο στην κόρη μου ή στον γιό μου και η μαμά του παιδιού πολύ απλά θα γελάει και θα δικαιολογεί επειδή "έτσι είναι τα παιδιά". Η κόρη μου δεν έχει μάθει να είναι σε ένα τέτοιο περιβάλλον αντιμετώπισης κι έτσι όταν αντιμετωπίζει τέτοια περιστατικά δεν θέλει να συνεχίσει το παιχνίδι και στο τέλος μου ζητάει να φύγουμε.

Έχω αναγκαστεί πολλές φορές επίσης, να κάνω παρατήρηση σε παιδάκι γιατί οι ίδιοι οι γονείς δεν έχουν κάνει τίποτα για να το συνετίσουν. Νοιώθω απαίσια! Απαίσια! Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω όμως; Από την μεριά μου προσπαθώ να μεταφέρω στα παιδιά μου τον σεβασμό προς τους άλλους, μικρούς ή μεγάλους. Να δικαιολογώ παιδάκια μέχρι ένα σημείο γιατί έχουν κάνει κάποια σκανταλιά ή αταξία ή έχουν πει μία βρισιά. 

Αναρωτιέμαι όταν τα παιδάκια που μπαίνουν από τους γονείς τους σε μια τέτοια διαδικασία, πώς θα είναι όταν πάνε Δημοτικό; Γυμνάσιο; Λύκειο; Όταν έτυχε και το συζήτησα με μία μαμά τέτοιας φιλοσοφίας, η απάντηση που πήρα ήταν ότι το παιδί μετά θα καταλάβει μεγαλώνοντας και ότι τώρα, μικρό που είναι δεν καταλαβαίνει. Ότι κι αν έλεγα έπεφτε στο νερό. Με αποτέλεσμα να κόψω επαφή γιατί και τα παιδιά μου καταπιέζονταν από την συμπεριφορά του συγκεκριμένου παιδιού. 

Πολλές φορές κι εγώ η ίδια όταν θυμώνω με κάτι μου ξεφεύγουν λέξεις άσχημες. Τις οποίες κάποια στιγμή τις ακούω να τις επαναλαμβάνουν τα παιδιά μου. Εκεί λοιπόν συζητάω με την κόρη μου και τις εξηγώ ότι δεν είναι ωραία λέξη αυτή που είπε, ότι έχει δίκιο πως την είπε και η μαμά και πως δεν έπρεπε να την πει και η μαμά. Γι' αυτό κάνουμε συμφωνία και λέμε πως καμιά μας δεν θα ξανά πει κακές λέξεις. Κι όντως έτσι γίνεται.

Εάν θέλουμε έναν κόσμο καλύτερο για τα παιδιά μας, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από εμάς τους ίδιους τα παιδιά μας κι όχι να περιμένουμε από τους άλλους να αλλάξουν. 

:-)

6 σχόλια:

  1. Μα πόσο δίκιο έχεις.
    Και εγώ της ίδιας φιλοσοφίας είμαι!
    Αν θυμάσαι κιόλας είχα αναφερθεί, όχι πολύ παλιότερα, σε τέτοιους είδους συμπεριφορές παιδιών που πλέον έχουν μεγαλώσει, προφανώς, σε οικογένειες και με γονείς σαν αυτούς που περιγράφεις παραπάνω!
    Όχι, το παιδί δεν καταλαβαίνει μεγαλώνοντας. Όσο είναι μικρό πρέπει να του εμφυσήσουμε αυτό που λέμε "καλή ανατροφή". Και οι δικαιολογίες του τύπου "Δεν καταλαβαίνει γιατί είναι μικρό" δεν ισχύουν. Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα! Και μάλιστα από πολύ μικρή ηλικία.
    Το παιδί που έχει μεγαλώσει με μια τέτοια νοοτροπία του στυλ-βρίζω και οι μεγάλοι γύρω μου γελάνε ή είναι εντελώς απαθείς-θα τη διατηρήσει και όταν φτάσει στην εφηβεία και στο μέλλον θα φέρεται το ίδιο και στα δικά του παιδιά. Πολύ μικρό ποσοστό των παιδιών αυτών θα προσπαθήσουν να ξεφύγουν από αυτή τη νοοτροπία!!!!!
    Και όσα φυσικά συνεπάγονται αυτής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι το θυμάμαι το άρθρο! Απορώ πως γίνεται σε μια εποχή που υποτίθεται ψάχνονται οι γονείς και σαν άνθρωποι και σαν καταναλωτές, να μην μπορεί να φύγει αυτή η νοοτροπία! Ευτυχώς που υπάρχουν γονείς σαν εμάς, εσένα, φίλοι μας, που έχουν τα δικά μας δεδομένα. Υποθέτω είναι θέμα χρόνου για να αλλάξουν όλοι; Ή είναι ουτοπικό; Δεν ξέρω...
    Πάντως χαίρομαι γιατί τα παιδάκια μας αναγνωρίζουν πλέον αυτές τις κακές συμπεριφορές και δεν τις θέλουν. Είτε τις βλέπουν σε παιδιά της ηλικίας τους, είτε σε μεγάλους ώριμους υποτίθεται ανθρώπους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Kαλησπέρα και καλή χρονια

    Σε βρήκα μέσα απο το ιστολόγιο της Mamma El....

    Δουλεύω με παιδιά και μπορώ να πω και εγώ με σιγουριά πως κανένα παιδί δε θα αλλάξει στην πορεία...Ενταξει και για μη με πουν υπερβολική ας μη πω κανένα θα πω ελάχιστα.

    Βλέπω παιδιά που μπαίνουν στην τάξη ή φεύγουν το μεσημέρι και δε σου λένε ουτε καλημερα...Το ίδιο όμως κάνουν και οι γονεις του.Ηρθαν να το παρουν τη μέρα που κλείναμε για γιορτές και δε μου ειπαν "καλε γιορτές" ή "καλή χρονια" τωρα που γυρίσαμε....Το παιδι απο ποιον θα μάθει;;
    Πριν χρόνια που είχα Α ταξη ένα παιδάκι συνεχώς μιλούσε άσχημα και τα άλλα παιδια μου έκαναν παράπονα. Μια μέρα λέει ενα συμμαθητή του "μα@@@κα" Του λεω "Δεν ειναι σωστό να μιλάμε έτσι ...μπλα μπλα μπλα" και μου λεει "Γιατί κυρία είναι κακιά λέξη;;;Η μαμα με λεέι έτσι αμα δεν την ακούω"Εμειναααααααα

    Τα παιδιά μιμούνται ....Μέσα σε κάθε ταξη που εχω πάρει μαζι με τα παιδια μου γνωρίζω και άλλες τόσες οικογένειες....
    Και βλέπεις τους τροπους, τις συνήθειες , τη διατροφή τους...όλα...
    Τους μιλάω συνεχως...Πολλές φορες αφήνουμε το μάθημα και συζητάμε...Είναι τόσο απλό.Γιατι καποιοι δε συζητάνε με το παιδί τους;Γιατί δε τους μαθαίνουμε απλούς τρόπους ευγενειας...Βλεπεις παιδακια να κερνάνε γλυκά επειδή γιορτάζουν και καποια να μη λενε "χρονια πολλα, ευχαριστω"

    Αυτα :)

    Αχ αμα αρχισω να μιλαω για σχολειο δε σταματαω

    Χαρηκα πολυ που σε γνώρισα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Άννα καλώς ήρθες! Έχεις απόλυτο δίκιο! Η άποψή σου σαν εκπαιδευτικός έχει βαρύτητα. Οι συμβουλές σου θα μας είναι χρήσιμες! Χάρηκα πολύ που σε γνώρισα κι εγώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γεια σας κορίτσια!

    Τα παιδιά μου έχουν ξεκινήσει πια και μιλάνε αρκετά καθαρά.Από κάποια στιγμή και μετά αρχίσανε ότι ακούγανε το λέγανε κι εκείνα.Μερικές φορές μας ξέφευγαν λέξεις που δεν έπρεπε να ακουσουν τα παιδιά κι αμέσως τις έπιαναν.Δεν είχαμε καμία αντίδραση απέναντί τους.Ούτε θυμώναμε ούτε γελούσαμε και αμέσως το έκοβαν γιατί δεν βλεπανε πως αυτό που έλεγαν είχε ανταπόκριση.
    Πλέον αυτό κάνουμε και τώρα αν μας ξεφύγει τίποτα κι έχει αποτελέσματα.
    Το θέμα μου όμως είναι ότι έχω και 2 ανήψια που βρίζουν και οι γονείς το αντιμετωπίζουν είτε με πιπέρι στο στόμα είτε με ξύλο.
    Θεωρώ την μέθοδο εντελώς άκυρη και χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα.
    Το θέμα μου βέβαια δεν είναι αυτό αλλά είναι ότι ακούνε τα δικά μου παιδιά και παπαγαλίζουν.Δεν μπορώ να αδιαφορώ όμως συνέχεια.Είναι 2,5 χρονών και δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να κάνω για να μην παρασύρονται.
    Αν μπορούσατε να με βοηθήσετε κορίτσια θα σας ήμουν ευγνώμων!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τζένη θα αποφύγω να σχολιάσω την μέθοδο των συγγενών σας. Επειδή το έχω αντιμετωπίσει με ξαδέρφια των παιδιών μου, αυτό που είπα στα παιδιά μου ήταν πως τα άσχημα λόγια που λένε άλλα παιδάκια δεν είναι σωστό και πως δεν το ξέρουν γιατί η μαμά τους δεν τους είπε να μην τα λένε. Δεν είναι εύκολο αλλά επιπλέον όταν πάνε σχολείο θα ακούνε πολλά και διάφορα, αλλά έχουμε πλέον γερές βάσεις σε αυτό το κομμάτι που με συζήτηση θα τα αντιμετωπίζουμε αυτά πιστεύω. Συζήτηση πάνω από όλα Τζένη! Μην τα αφήνεις. Είναι μικρά, μην περιμένεις να το κόψουν μαχαίρι. Με συνεχή κουβέντα όμως όταν γίνεται αυτό, νομίζω θα το καταφέρετε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Your comments make me smile :-)

Kalli Kent. Από το Blogger.